Συνολικές προβολές σελίδας

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Γιατί δεν έχει καταρρεύσει ακόμη η κοινωνία;


του Πολυμέρη Βόγλη
[Αναδημοσίευση]
113615-ceb1cebdceb1cf80cf84cf85cebeceb7Το Δημόσιο τα τελευταία χρόνια, ειδικά στην εποχή του Μνημονίου, έχει βρεθεί στο επίκεντρο μιας εκστρατείας δυσφήμησης και απαξίωσης. Το επιχείρημα είναι γνωστό: εάν οι υπηρεσίες που παρέχονται από το κράτος ιδιωτικοποιηθούν τότε και οι κρατικές δαπάνες θα μειωθούν αλλά και οι υπηρεσίες θα βελτιωθούν λόγω «ανταγωνιστικότητας».
Όλοι αυτοί που κατηγορούν το «κράτος», είναι συνήθως οι ίδιοι που όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση αναφωνούν «πού είναι το κράτος;». Όλοι αυτοί που κατηγορούν το δημόσιο, ξεχνούν ότι κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι δουλεύουν σε όλο και πιο δύσκολές συνθήκες, με όλο και χαμηλότερες αμοιβές, με όλο και μεγαλύτερη επισφάλεια, για να εξυπηρετήσουν τους όλο και περισσότερους ανθρώπους που προσφεύγουν πλέον στις υπηρεσίες του δημοσίου, και για να εξασφαλίσουν όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα για μια σύγχρονη κοινωνία: τη μόρφωση και την υγεία, το ρεύμα και το νερό, την καθαριότητα και τη διοίκηση, τη δικαιοσύνη και την ασφάλεια.
Αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι που εργάζονται για να μην καταρρεύσει η κοινωνία δεν είναι η εξαίρεση, είναι δίπλα μας. Τις τελευταίες δέκα μέρες τους συναντώ καθημερινά, στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου Αμαλία Φλέμιγκ. Δεν είναι από τα μεγάλα νοσοκομεία της πρωτεύουσας, με διάσημους γιατρούς και υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις. Αντίθετα είναι ένα μικρό νοσοκομείο, που δημιουργήθηκε στους χώρους παλαιάς ιδιωτικής κλινικής, με ασανσέρ που δεν λειτουργούν, με τα σημάδια της φθοράς εμφανή παντού στο κτήριο, με θαλάμους ασθενών μικρούς και καταθλιπτικούς.
Σε αυτό το νοσοκομείο για μέρες βλέπω καθημερινά γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό να εργάζονται σκληρά, να παρηγορούν οικογένειες, να περιποιούνται ασθενείς, να είναι πρόθυμοι και ευγενικοί, να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να βαρυγκωμούν, να μην παίρνουν «φακελάκι» για να δείξουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κάποιον ασθενή. Μια νεαρή νοσοκόμα που φρόντιζε έναν ηλικιωμένο ασθενή στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, μου είπε με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια ότι «αυτή είναι η δουλειά μου και χαίρομαι που κάνω αυτή τη δουλειά, που φροντίζω ανθρώπους».
Για αυτούς τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία, και τους χιλιάδες άλλους που εργάζονται σε τομείς του δημοσίου που είναι απαραίτητοι για να διατηρηθεί η χώρα όρθια σε συνθήκες οικονομικής καταστροφής, ποιος και πότε θα μιλήσει; Ίσως, όταν αντιληφθούμε ότι αυτοί οι εργαζόμενοι είναι το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας μας.
Το κείμενο αναδημοσιεύεται από το TVXS

2 σχόλια:

  1. Δεν χωρίζω τους ανθρώπους σε δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους. Όλοι είναι το μέλλον της χώρας μας. Όμως το Σύνταγμα δεν προβλέπει συνδικαλιστικό φορέα κοινό. Γιατί; Γιατί οι άνθρωποι που βρίσκονται στο δημόσιο, να έχουν άλλα δεδομένα από αυτούς που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα; Μήπως οι μεν κατούρησαν στο πηγάδι και οι άλλοι όχι; Γνωρίζετε πότε μπορεί να πάρει σύνταξη κάποιος του δημοσίου και κάποιος του ιδιωτικού τομέα; Γνωρίζετε μήπως ότι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, μπορεί να εργάζονται σε πολύ σκληρότερες συνθήκες, να παράγουν έργο, και να λένε αυτό ακριβώς για όλη τους τη ζωή "αυτή είναι η δουλειά μου και είμαι περήφανος γι αυτήν κλπ" αλλά ξαφνικά να μένουν χωρίς δουλειά και χωρίς εφάπαξ και όλα αυτά τα προνόμια που έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι; Ποιοί ψηφίζουν αυτούς που κυβερνούν αυτή τη στιγμή, δε; Οι... ιδιωτικοί υπάλληλοι που σε πλειοψηφία είναι άνεργοι; Ζείτε στην πραγματικότητα ή σε άλλον πλανήτη; Έχετε δει το βλέμμα ενός ιδιωτικού υπάλλήλου και ενός του δημοσίου; Προσωπικά μπορώ να καταλάβω αν κάποιος δουλεύει στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα από το βλέμμα του. Οι άνθρωποι αυτοί, οι περισσότεροι, δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Επιτέλους, ας ανοίξουν τα μάτια να κοιτάξουν δεξιά και αριστερά και να καταλάβουν. Το δημόσιο στην Ελλάδα είναι η ντροπή του ίδιου του κράτους, μετά από τους πολιτικούς του. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις του κανόνα. Αλλά λίγο με παρηγορεί. Το παραπάνω άρθρο δε το θεωρώ άθλιο για τις σημερινές συνθήκες που ζούμε. Που πρέπει να πούμε και μπράβο σε όσους κάνουν τη δουλειά τους! Επειδή οι συνθήκες είναι δύσκολες ή και άθλιες. Ευχαριστώ. Έτσι και χειρότερα είναι για όλους. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΧΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥΣ με λίγα λόγια. Η κοινωνία δεν πρόκειται να πάει μπροστά αν δεν αντιμετωπιστούν οι εργαζόμενοι το ίδιο. Που αυτή τη στιγμή, δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα κατά κόρον άνθρωποι με 289 μισθό! ανασφάλιστοι! Αυτοί τι είναι; ζώα; Για να μη μιλήσουμε για τους άνεργους και τους άστεγους και τους υποαπασχολούμενους. Και μάλιστα στο δημόσιο. Δεν ντρεπόμαστε λέω γω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΩ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

      Διαγραφή