Χιώτικη Σφίγγα

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

O Καζάκης στο Ομήρειο της Χίου

Πέντε ώρες κράτησε η παρουσίαση των θέσεων του οικονομολόγου κύριου Καζάκη σήμερα στο Ομήρειο της Χίου, σε μία κατάμεστη αίθουσα από κάθε ηλικίας ανθρώπους, συμπεριλαμβάνοντας τις πολλές ερωτήσεις αλλά και τον απευθείας διάλογο , έντονο πολλές φορές, που αναπτύχθηκε στο Ομήρειο της Χίου.
Ο οικονομολόγος,προσκεκλημένος του ΣΕΣΝΟΧ Χίου ,ανέπτυξε τις οικονομικές του απόψεις για το γιατί φτάσαμε ως εδώ,που δεν διαφέρουν από οποιουδήποτε νοήμονα Έλληνα, βασιζόμενες πάντως σε στοιχεία στατιστικού τύπου.
Η πρότασή του σταθερή:
Ηχηρή Στάση Πληρωμών προς τους δανειστές και επιστροφή στη δραχμή(αυστηρά με αυτή τη σειρά).
Τα ενδιαφέροντα προέκυψαν από τις πολλές ερωτήσεις που ακολούθησαν και αφορούσαν λεπτομέρειες που έδωσε περί Οικονομικών Ζωνών,περί του Νόμου περί Επιφάνειας που ψηφίστηκε τις προάλλες στη Βουλή και λίγοι πήραν είδηση και που αφορά την παραχώρηση της Κυριότητας των 4 περιοχών (Αττική, Ανατολική Μακεδονία, Πελοπόννησο και Ν.Αιγαίο) που ήδη έχουν χαρακτηρισθεί Οικονομικές Ζώνες.
Δέχτηκε πολλές ερωτήσεις από οπαδούς της παραμονής στο ευρώ που αναρωτιόντουσαν τί θα συμβεί αν επιστρέψουμε στη δραχμή και οι απαντήσεις του σε οικονομικό και αναπτυξιακό επίπεδο ήταν πλήρεις και επαρκείς.

Του τέθηκε και ερώτηση από θεατή αν υπάρχει κίνδυνος στρατιωτικής επέμβασης των δανειστών (!) σε περίπτωση άρνησης πληρωμής του Χρέους μας και απάντησε ότι κάτι τέτοιο έχει να συμβεί παγκοσμίως από την υπόθεση Πατσίφικο (πάλι στην Ελλάδα), αλλά παρέθεσε επιχειρήματα ότι είναι ακόμα και αυτό αντιμετωπίσιμο.
Ενδιαφέρουσα ήταν η ερώτηση αν το ΕΠΑΜ σκοπεύει να κατέβει στις εκλογές κάτι που δεν απέκλεισε αλλά και δεν φάνηκε να τον ενδιαφέρει αφού μίλησε για αυτόνομους και αυτοδιαχειριζόμενους πυρήνες της ομάδας του.
Έκανε πολλές αναφορές στο θέμα των Δανείων , ιστορικά, της χώρας καταλήγοντας στην ρήση του Άνταμ Σμίθ ότι όταν το Χρέος μιας χώρας καθίσταται θανατηφόρο γι αυτή πρέπει να κηρύσσεται Μη Πληρωτέο.
Σε ερώτησή μου που έκλεισε τη βραδιά, αν υπάρχει "νόμιμη" λύση για την κήρυξη ως μη έγκυρων όσων υπογράφει η συνταγματικά παράνομη κυβέρνηση Παπαδήμου, αφού και μετά τις προβλεπόμενες εκλογές-όποτε και αν αυτές γίνουν- θα υπάρξουν τα κόμματα που θα επιβιώσουν και έχουν ήδη δεσμευτεί τα οποία και θα συνεργαστούν εκ νέου, απάντησε ότι προβλέπει μέχρι το Μάρτη εξέγερση κάποιας μορφής που όμως δεν πρέπει να είναι ένοπλη και κυρίως σε αυτήν θα πρέπει να συμμετέχει ο λαός ενωμένος κόντρα στους δοσίλογους.
σλ

Αφιερωμένο στους "αντιαναπτυξιακούς και "οπισθοδρομικούς" αυτής της χώρας,του Γιάννη Μακριδάκη

Το καλοκαίρι του 2002, αν θυμάμαι καλά, η Ελλάδα μπήκε στην τελική ευθεία της καταστροφής δια στόματος του τότε πρωθυπουργού της Κ. Σημίτη. Ακόμα τον θυμάμαι να κάνει από τη Σίφνο, όπου βρισκόταν για διακοπές, την τρομακτική και εξοργιστική για μένα δήλωση, η οποία χαράκτηκε πολύ βαθιά εντός μου κατά λέξη: Γινόμαστε Ευρώπη. Τα καφενεία θα γίνουν καφετέριες και τα κουρεία κομμωτήρια.
Κόντεψα να χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου μόλις το ξεστόμισε. Ήταν η εποχή που τριγυρνούσα γεμάτος πάθος και όραμα από χωριό σε χωριό και από καφενείο σε καφενείο και μάζευα αφηγήσεις ανθρώπων, μάζευα αρχειακό υλικό φωτογραφιών αλλά κυρίως μάζευα στην ψυχή μου εικόνες, κουβέντες και μυρωδιές μιας Ελλάδας, της οποίας μόλις είχε προαναγγελθεί από τα πιο επίσημα χείλη ο αμετάκλητος θάνατός της.
Πράγματι, σε πολύ λίγο διάστημα από τότε, τον Μάη του 2004, έκλεισε το Κέντρον, το μοναδικό καφενείο που είχε απομείνει για πάνω από έναν αιώνα στην προκυμαία της Χίου και έδωσε τη θέση του σε μια καφετέρια και σε ένα ταχυφαγείο. Ένιωσα ορφανός κι έκλαψα αυτή την απώλεια σαν να έχασα δικόν μου άνθρωπο. Η νέα εποχή, στην οποία με τόσην ορμή κι απερισκεψία είχε εισέλθει η χώρα, εξόριζε εμάς τους λιγοστούς και χαρακτηρισμένους με διάφορες υποτιμητικές ταμπέλες, από τα παραδοσιακά μας στέκια. Ο θάνατος της Ελλάδας ερχόταν γοργά, είχε καθολική σχεδόν αποδοχή από τους κατοίκους της και αποδείχτηκε, δυστυχώς, η κατάσταση μη αναστρέψιμη, παρόλες τις κραυγές των "γραφικών".
Κατά τα αμέσως επόμενα χρόνια η παρακμή της κοινωνίας και της χώρας γινόταν μέρα με τη μέρα και πιο εμφανής. Σάρωνε και αλλοτρίωνε τους πάντες και τα πάντα. Όσοι την βλέπαμε αυτή την παρακμή και τολμούσαμε να αρθρώσουμε λόγο πολιτικό εναντίον της, λάβαμε αμέσως τον τίτλο του "οπισθοδρομικού", του "αντιαναπτυξιακού", εισπράξαμε χλευασμό και γίναμε ύποπτοι για την εθνική ασφάλεια αλλά και εχθροί της χώρας, της πατρίδας και όσων με τις αναπτυξιακές τους πολιτικές την υπηρετούσαν και την πήγαιναν μπροστά.
Προσωπικά, όλα αυτά τα χρόνια ασχολιόμουν με την έρευνα, καταγραφή, διάσωση και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου. Μαζί με μια χούφτα νέα παιδιά, τους συνεργάτες μου στο Πελινναίο, ηχογραφούσαμε γέροντες, φωτογραφίζαμε από ταφικά μνημεία μέχρι ζωγραφιστές οροφές σε αρχοντικά, ξανανοίγαμε παλιές πεζοπορικές διαδρομές στα βουνά, εξερευνούσαμε και χαρτογραφούσαμε σπήλαια, φωτογραφίζαμε φυτά, έντομα και βοτάνια και εκδίδαμε κάθε τρίμηνο το περιοδικό μας, ως μια εγκυκλοπαίδεια της Χίου σε τεύχη. Δεν αρκούμασταν όμως σε αυτά. Είχαμε και πολιτική δράση. Με καταγγελίες και ακτιβιστικές ενέργειες ενάντια στην αναπτυξιακή πολιτική του επίσημου κράτους, το οποίο πιστό στο δόγμα που είχε σαλπίσει ο Κ. Σημίτης, περνούσε με ερπιστριοφόρες μπουλντόζες πάνω από οτιδήποτε αποτελούσε την ιδιαίτερη ταυτότητα του τόπου, το ισοπέδωνε και του έδινε νέα, ευρωπαϊκή μορφή. Πονούσαμε τον τόπο μας που καταστρεφόταν από τους ίδιους τους πολιτικούς ταγούς του τότε, σπαράζαμε ειλικρινά και κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να διασώσουμε ό,τι ήταν δυνατόν να περισωθεί και να ενεργοποιήσουμε το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, που ήταν όμως αποβλακωμένο και βολεμένο στις θέσεις εργασίας του κράτους και της ανάπτυξης. Γίναμε τότε οι γραφικοί του συστήματος, "τροχοπέδη στην ανάπτυξη του νησιού" είναι ο πιο τιμητικός χαρακτηρισμός που έχω λάβει από το επίσημο κράτος και τους τοπικούς πολιτικούς εκφραστές του, περιθοπριοποιηθήκαμε εντέχνως και αγνοήθηκε κάθε ενέργεια και πρότασή μας. Εκδίδαμε για 15 ολόκληρα χρόνια ένα περιοδικό που παρουσίαζε μελέτες και θέματα του νησιού, και ήταν το μοναδικό έντυπο στην ιστορία του χιώτικου τύπου στο οποίο δεν γράφτηκε ποτέ συνδρομητής ο Δήμος ή η Νομαρχία, το επίσημο κράτος δηλαδή. Βιώσαμε τα πάντα. Από τον απίστευτο πόλεμο με εισβολές στα σπίτια μας της ΕΥΠ και της αστυνομίας έως την αδιανόητη αδιαφορία των πολιτικών αρχόντων στα όσα προτείναμε.
Το πράγμα φαινόταν ότι δεν θα πάει μακριά αλλά κανείς δεν έμοιαζε να το βλέπει, κι αν το έβλεπε δεν έμοιαζε να ενδιαφέρεται. Υπήρχε μια γενική ευφορία σύμφωνη με τους ρυθμούς ανάπτυξης που γράφανε με τις μεγάλες ρόδες τους οι μπουλντόζες, σύμφωνη και με την ανεμελιά και ελαφράδα που ταϊζανε τους ιθαγενείς τα τηλεοπτικά δίκτυα. Ζούσαμε στην επιτέλους πλούσια και ανταπτυσόμενη Ελλάδα της Ευρώπης.
Και καταλήξαμε εν τέλει εδώ που είμαστε σήμερα. Φτωχοί, χρεοκοπημένοι, υπερδανεισμένοι για δέκα γενιές, ξεπουλημένοι και δίχως καμιά ιδιαίτερη ταυτότητα. Μια κατεστραμμένη στο όνομα της ανάπτυξης χώρα.
Αντε τώρα συναγωνιστή να κατανικήσεις την ανθρώπινη αδυναμία σου και να μη νιώσεις ούτε για μια στιγμή χαιρεκακία. Δεν γίνεται, άνθρωπος είσαι. Ατελής κι αδύναμος. Προσπαθείς να το κατανικήσεις αυτό το κακό συναίσθημα αλλά κάποιες φορές σε βάζει κάτω η γλύκα της ιδεολογικής εκδίκησης που νιώθεις, ακόμα κι αν ξέρεις ότι σε παίρνει κι εσένα η μπάλα της καταστροφής μαζί με όλους τους άλλους. Ευτυχώς όμως, είναι μόνο στιγμιαίο το αυναίσθημα. Μετά έρχεται η λογική και το βάζει στην άκρη. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της συνέχειας του βίου επιβάλλει νέα δράση και νέα σχέδια και οράματα. Ήρθε η ώρα να δώσουμε σάρκα και οστά στις ιδέες μας που λοιδορούνταν και χλευάζονταν τόσα χρόνια. Ήρθε η ώρα της Αποανάπτυξης. Έχουμε χρέος να δείξουμε τον άλλο, τον μοναδικό βιώσιμο δρόμο. Τον δρόμο της σμίκρυνσης, της αυτάρκειας, της αλληλοβοήθειας μεταξύ δικτύων ανθρώπων, του σεβασμού στη γη, στη φύση, στις ιδιαιτερότητες που έχουν απομείνει σε κάθε τόπο. Μας έλαχε, συναγωνιστή, να επιβεβαιωθούν οι πεποιθήσεις μας πρωτού φύγουμε από τη ζωή και έχουμε χρέος να συνεχίσουμε την πορεία μας και να τις κάνουμε πράξη.

ΥΓ
Πριν δέκα χρόνια, επί Υπουργείας Αιγαίου Ν. Σηφουνάκη και επί Προέδρου Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλου, οι "αντιαναπτυξιακοί" και "γραφικοί" συνεργάτες μου κι εγώ προσωπικά κάναμε μια μεγάλη έρευνα και καταφέραμε να συλλέξουμε από ιδιωτικά αρχεία φωτογραφικό υλικό, μαρτυρίες, προσωπικά ημερολόγια και αρθρογραφία σχετικά με την περίοδο της απελευθέρωσης της Χίου από τους Τούρκους ή, σωστότερα, της κατάληψης της Χίου από τους Ελληνες, όπως έγραφε με πηχιαίους τίτλους ο τύπος τότε. Κάναμε μια έκθεση του υλικού ανήμερα της 90ης επετείου και ανάμεσα στους επισκέπτες της έκθεσης ήταν ο Υπουργός και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Τώρα, δέκα χρόνια μετά, ο Δήμος της Χίου ανακοίνωσε ότι αναζητά αρχειακό υλικό για την περίοδο αυτή, έτσι ώστε να τιμήσει με μια έκθεση τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση του νησιού και καλεί όποιους ιδιώτες έχουν κάτι στην κατοχή τους, να το δώσουν στον Δήμο για να το εκθέσει.
Κανείς από τους αναπτυξιολάγνους κρατούντες της πολιτικής σκηνής του νησιού δεν θυμάται ότι κάποτε είχε γίνει αυτή η έκθεση, διότι κανείς τότε δεν έδινε σημασία στο τι πράττουν και πρεσβεύουν οι αντιαναπτυξιακοί, οι γραφικοί, οι ύποπτοι του νησιού. Αυτό ως μια τελευταία απόδειξη της αποσύνθεσης που έφερε την γενικότερη καταστροφή. Διότι, σε όλη την Ελλάδα αυτή η αποσύνθεση υπήρχε, έτσι ακριβώς ήταν οι άνθρωποι, οι πολιτικοί κατέστρεφαν αναπτύσσοντας δήθεν, η βολεμένη και αδιάφορη πλειονότητα τους ανεχόταν και εκμεταλλευόταν καταστάσεις για να βγάζει χρήμα και οι λοξοί δουλεύανε με μεράκι και αγάπη για να σώσουνε ό,τι προλάβουν από την ευρωαπϊκή λαίλαπα που είχε έρθει να σαρώσει τα πάντα με λεφτά δανεικά.

Γιάννης Μακριδάκης

Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012

Αγωγή Εφραίμ στον Κώστα Βαξεβάνη

Ένα εκατομμύριο ευρώ ζητάει ο ηγούμενος Εφραίμ από τον Κώστα Βαξεβάνη, με αφορμή την εκπομπή «Κουτί της Πανδώρας» που πραγματεύεται την υπόθεση του σκανδάλου στο Βατοπέδι.

Αυτό γνωστοποίησε στο twitter του ο δημοσιογράφος, ενώ στη συνέχεια για να διασκεδάσει και τις εντυπώσεις – όπως τόνισε χαρακτηριστικά – σκοπεύει να δημοσιοποιήσει ολόκληρη την «Ιερή Αγωγή » του Εφραίμ για να «γελάσουμε λίγο».

Άραγε ο ηγούμενος προσβλήθηκε από τα γεγονότα που προβλήθηκαν στο «Κουτί της Πανδώρας» ή μήπως φοβάται τα ντοκουμέντα που θα ακολουθήσουν στο 2ο μέρος της εκπομπής;

για τους φίλους της

H 'ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ' ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ

Το Σαββατο 11 Φεβρουαριου θα κυκλοφορησει το πρωτο εβδομαδιαιο φυλο της Ελευθεροτυπιας των συντακτων σε 50.000 αντιτυπα.
Η υποδοχη του απο τον κοσμο θα κρινει την συνεχεια του εγχειρηματος.

Φασισμός ή Δημοκρατία;, του Δημήτρη Λαβάτση

Σε προηγούμενο άρθρο (Η κρίση ,η σύγχυση, η ευκαιρία) αναφερθήκαμε στην σύγχυση, τον ατομισμό και την παθητικότητα των τελευταίων 20 ετών ως αιτία της κρίσης. Αυτό μπορεί να φαίνεται πολύ έμμεσο όταν μιλάμε για την οικονομική κρίση, αλλά δεν είναι έτσι. Αρκεί να σκεφτούμε ότι η απουσία συμμετοχής στα κοινά και προβληματισμού για την οικονομία, δηλαδή ο μεγάλος μας ύπνος, ήταν που έδωσε την δυνατότητα και στα δύο κόμματα εξουσίας να περάσουν ανεμπόδιστα ότι συνέφερε τους κεφαλαιοκράτες και να το παρουσιάζουν σαν επωφελή κοινωνικά πολιτική! Συγκεκριμένα: οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές πήραν ακραίο χαρακτήρα ήδη από την δεκαετία του 90, μέσα από την διαρκώς διευρυνόμενη νόμιμη φοροαπαλλαγή (αλλά και την φοροδιαφυγή) του κεφαλαίου και των υψηλών εισοδημάτων
Αν η άμεση φορολογία στην Ελλάδα βρισκόταν απλά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο κατά την περίοδο 2000-2008, το Δημόσιο θα είχε εισπράξει επιπλέον φορολογικά έσοδα 95 δις ευρώ. Συνυπολογίζοντας τα έτη 2009 και 2010, προκύπτει ότι το ελληνικό Δημόσιο παραιτήθηκε υπέρ των ψηλών εισοδημάτων από έσοδα που αντιστοιχούν στο δάνειο που έλαβε η χώρα από την Τρόικα.
Να συνυπολογίσουμε την σκανδαλώδη φορολογική ασυλία της μεγαλύτερης εφοπλιστικής δύναμης του πλανήτη; Να προσθέσουμε τους εξοπλισμούς σκοπιμοτήτων; Ενώ πάνε να τσακίσουν τις επικουρικές συντάξεις 1.0 00.000 συνταξιούχων για να εξοικονομήσουν 700.000 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, ετοιμάζονται να αγοράσουν κάποιες εκατοντάδες τανκς που θα στοιχίσουν πολλαπλάσια! Να θυμηθούμε την εκκλησία που δεν πληρώνει φόρους, αλλά πουλάει μούρη με φιλανθρωπίες ξοδεύοντας ένα μικρό τμήμα των φόρων που θα έδινε εάν υπήρχε φορολογική δικαιοσύνη. Αυτές οι πολιτικές περάσανε χάρη στον μεγάλο μας ύπνο.
Και τώρα το ζήτημα είναι τι κάνουμε; Φωνάζουμε σαν κακομαθημένοι καταναλωτές στον υπεύθυνο του super market για την χαλασμένη κονσέρβα ή αρχίζουμε να συμμετέχουμε στα κοινά ξεκόβοντας από τις απλοϊκές και άθλιες ερμηνείες που θέλουν εχθρό μας το διπλανό μας;
Αν επιμένουμε να στηλιτεύουμε την κακοδιοίκηση (που κι αυτή υπάρχει, αλλά είναι δευτερεύον ζήτημα-παράγωγο της κοινωνικής αδικίας-δεν είναι η αιτία), αν συνεχίσουμε να βρίζουμε αδιακρίτως και τυφλά όλες τις προσπάθειες εκπροσώπησης ( πολιτικές και συνδικαλιστικές) τότε εξυπηρετούμε τον κοινωνικό μας αντίπαλο. Αν μιλάμε για διεφθαρμένους πολιτικούς, εννοώντας ότι όλοι είναι διεφθαρμένοι ή ότι όλοι όσοι συμμετέχουν στην πολιτική ή ενδιαφέρονται γι αυτήν είναι διεφθαρμένοι, τότε αφήνουμε στο απυρόβλητο τους εκμεταλλευτές μας και ψάχνοντας για έναν σωτήρα συντελούμε στην άνοδο του σύγχρονου φασισμού.
Ας θυμηθούμε πως η κρίση του ιταλικού πολιτικού συστήματος και η γενική ανυποληψία έδιωξε την, σε μεγάλο βαθμό, διεφθαρμένη Δεξιά (χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλιστές το ίδιο ήταν πλέον) και ανέβασε την αλητοδεξιά, δηλαδή τον Μπερλουσκόνι.
Διάβασα με ανησυχία την τελευταία δημοσκόπηση της VPRC ότι η φασιστική «Χρυσή Αυγή » παίρνει 2,5% των προτιμήσεων!
Το 2,5% αυτών των ανθρωποφάγων είναι η ακραία έκφραση αυτής της σύγχυσης. Το εμφανές του πολύ μεγαλύτερου τέλματος.
Το κομβικό λοιπόν ζήτημα είναι: θα συμμετέχουμε στα κοινά; Θα προσπαθήσουμε να συγκροτήσουμε τις συλλογικότητες που έχουμε ανάγκη ή να εμπλουτίσουμε αυτές που νομίζουμε ότι παλεύουν εναντίον της κοινωνικής αδικίας; Θα απεργούμε; θα διαδηλώνουμε; Θα συμμετέχουμε σε δίκτυα αντίστασης και αλληλεγγύης; Θα οργανωθούμε για να προσπαθήσουμε να επαναλειτουργήσουμε επιχειρήσεις που κλείνουν και αφήνουν τους εργαζόμενους στο δρόμο (ο ιδιοκτήτης συνήθως την κοπανάει ή γυρεύει και τα ρέστα!)Θα στήσουμε συνεταιρισμούς που θα παράγουν πιο φτηνά προϊόντα και υπηρεσίες με αξιοπρεπείς μισθούς (πράγμα κατορθωτό αφού δεν θα μεσολαβεί το κέρδος και η άσκοπη επέκταση -συστατικό στοιχείο της πλεονεξίας του κεφαλαίου);Και ποιος θα τα κάνει αυτά, αν όχι εμείς οι ίδιοι;
Όπως ειπώθηκε σε μια μεστή συζήτηση στο Ομήρειο την περασμένη εβδομάδα :οι καιροί της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης πέρασαν. Αυτά απαιτούν τη συμμετοχή και την στράτευση όλων μας. Και επιλογές ανθρώπων που θα ελέγχονται από εμάς τους ίδιους ,που θα μας εκπροσωπούν και δεν θα μας παραγκωνίζουν. Που θα είναι ανακλητοί και με περιορισμένες θητείες .
Το ξέρουμε ότι η Δημοκρατία και η συμμετοχή μας σε αυτήν είναι πολύ πιο δύσκολη υπόθεση από την παθητική στάση του ατόμου. Απαιτεί άγρυπνη συνείδηση, γκρέμισμα προκαταλήψεων, εγρήγορση. Έκθεση σε αντιπαλότητες. Είναι όμως ο μόνος δρόμος για μια ηθικά πλούσια και υλικά αξιοπρεπή προσωπική και συλλογική ζωή όλων μας, χωρίς ανισότητες.

Anonymous - Message To Greece (GREEK SUBTITLES)

Την ιστοσελίδα του υπουργείου Δικαιοσύνης «χτύπησε» η ομάδα χάκερ των «Anonymous». Μπαίνοντας στο site του υπουργείου έρχεται κανείς αντιμέτωπος με το ηχογραφημένο μήνυμα της διεθνούς διαδικτυακής οργάνωσης, η οποία κατηγορεί την κυβέρνηση της Ελλάδας ότι έχει κάνει πράξη τα εντελώς αντίθετα από...

αυτά για τα οποία εξελέγη ενώ έχει καταλύσει τη δημοκρατία και έχει αναγκάσει το λαό να υποφέρει.

Πρόκειται για το πρώτο επίσημο χτύπημα της οργάνωσης των Anonymous στην Ελλάδα.

«Αυτό που συμβαίνει τώρα στη χώρα σας είναι απαράδεκτο. Ανεβήκατε στην εξουσία για να εκφράσετε τις επιθυμίες και του λαού σας και έχετε αποτύχει απαξιωτικά» αναφέρουν χαρακτηριστικά οι χάκερ μέσα από την ιστοσεςλίδα του υπουργείου Δικαιοσύνης.

«Σκοτώσατε το πιο ιερό πράγμα της χώρας σας που είναι η δημοκρατία. Οι ίδιοι σας οι πολίτες σας μισούν εσείς τους κοιτάτε χωρίς να κάνετε τίποτα για να το αποτρέψετε. Μπήκατε στο ΔΝΤ, χωρίς την έγκριση του λαού σας. Βάλατε τη δικτατορία στους ώμους τους».

«Η αστυνομία εκμεταλλεύεται τη δύναμή της και επιτίθεται σε διαδηλωτές στο όνομα της δικαιοσύνης».

«Αγνοήσατε τις προειδοποιήσεις μας αλλά τώρα εμείς έχουμε τον έλεγχο», λέει κλείνοντας.

Λίγο πριν...

Αν παρατηρήσετε γύρω σας, στον εργασιακό, φιλικό , οικογενειακό σας κύκλο, στους απλούς δλδ καθημερινούς ανθρώπους, θα δείτε ότι ήδη διαφαίνεται ο ρόλος που θα παίξει ο καθένας στο επερχόμενο γερμανοκρατούμενο καθεστώς.
Υπάρχουν οι "τί να κάνουμε, θα παλέψουμε να επιζήσουμε" που προορίζονται για δοσίλογοι υπηρέτες , οι έξαλλοι "ευρωπαιστές" που φωνάζουν "χέστηκα για την ελλάδα η Ευρώπη είναι η λύση",αυτοί θα καλύψουν τις θέσεις μάχιμων ταγματασφαλιτών,θα εντοπισετε αυτούς που λένε "εγώ τάχω όξω τα λεφτά μου, μακάρι, να αγοράσω ένα σπιτάκι πιο φτηνά" είναι οι επερχόμενοι μαυραγορίτες και λαδάδες.
Υπάρχουν και αυτοί που φωνάζουν δυνατά και ξεκάθαρα ενάντια , ε, αυτοί είναι ολοφάνερο ότι ή θα καταλήξουν σε κάνα μπουντρούμι, ή άστεγοι, ή θα πάρουν τα βουνά.

Χάγη: Υπέρ της Γερμανίας η απόφαση για το Δίστομο

Υπέρ της Γερμανίας η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, σχετικά με τις αποζημιώσεις για τα ναζιστικά εγκλήματα. Το Δικαστήριο τάχθηκε κατά των θετικών αποφάσεων ιταλικών δικαστηρίων σχετικά με τη διεκδίκηση αποζημιώσεων για την περίπτωση του Διστόμου με ψήφους 12-3, 14-1, 14-1 και 14-1.

Το βασικό νομικό διακύβευμα της δίκης αφορούσε το δικαίωμα στην ετεροδικία, δηλαδή το δικαίωμα της Γερμανίας να μην δικάζεται ως κράτος από δικαστήρια άλλων χωρών και επομένως να μην αναγνωρίζει τις αποφάσεις ξένων δικαστηρίων (στην προκειμένη περίπτωση της Ιταλίας), όταν αυτά κρίνουν ότι η Γερμανία θα πρέπει να πληρώσει για τις θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης τα ιταλικά δικαστήρια παραβίασαν το δικαίωμα ετεροδικίας της Γερμανίας, εγκρίνοντας κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου για να αποζημιώσουν τις οικογένειες των θυμάτων του ναζισμού στην Ιταλία, αλλά και του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, που επικυρώθηκε από τον Άρειο Πάγο και επιδίκασε 28 εκατομμύρια ευρώ στα θύματα του Διστόμου.

«Το Δικαστήριο θεωρεί ότι η άρνηση των ιταλικών δικαστηρίων να αναγνωρίσουν την ασυλία συνιστά παράβαση των υποχρεώσεών τους απέναντι στο γερμανικό κράτος» ανακοίνωσε ο δικαστής Χισάσι Οουάντα, κατά την ανάγνωση της απόφασης σε δημόσια συνεδρίαση στο Μέγαρο της Ειρήνης στη Χάγη.

Παρών κατά την ανακοίνωση της απόφασης του Δικαστηρίου, ήταν και ο εκπρόσωπος της Ελλάδας, καθηγητής Στέλιος Περράκης, καθώς η Ελλάδα έχει παρέμβει υπέρ της Ιταλίας στην υπόθεση.

Το ιστορικό του δικαστικού αγώνα για το Δίστομο

Ο δικαστικός αγώνας ξεκίνησε το 1995 από τον νομικό και πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Ιωάννη Σταμούλη, ο οποίος κατέθεσε αγωγή με την οποία οι κάτοικοι ζητούσαν αποζημιώσεις ύψους 60 εκατ. ευρώ για ηθική ικανοποίηση για τις θηριωδίες στο Δίστομο.

Το 1997 εκδίδεται η υπ’ αριθ 137/97 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, η οποία δικαιώνει τους Διστομίτες και επιδικάζει αποζημίωση για ψυχική οδύνη.

Το 2000 το γερμανικό δημόσιο ασκεί αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου υποστηρίζοντας ότι δεν είναι δυνατόν να δικάζεται σε ξένη χώραγια τα εγκλήματα που διέπραξε στο παρελθόν. Εκδίδεται η υπ΄ αριθ. 11/2000 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, η οποία απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως του γερμανικού δημοσίου.

Η Γερμανία αρνείται να καταβάλει τα ποσά που διά της ως άνω δικαστικής αποφάσεως οφείλει και έτσι ο Ιωάννης Σταμούλης προχωρά σε αναγκαστική εκτέλεση κατά των περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου στην Ελλάδα. Το γερμανικό δημόσιο ασκεί αμέσως ανακοπή (το 2002). Η ανακοπή γίνεται δεκτή από το ελληνικό δικαστήριο και ως εκ τούτου οι Διστομίτες δεν μπορούν να εισπράξουν τα χρήματά τους.

Το 2004 ο Ι. Σταμούλης επικαλείται τον Κανονισμό 44/2001 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου δυνάμει του οποίου η ελληνική αμετάκλητη απόφαση του δικαστηρίου της Λιβαδειάς μπορεί να κηρυχτεί εκτελεστή σε άλλο κράτος- μέλος της Ε.Ε.

Επιλέγει την Ιταλία προκειμένου να κινήσει αυτή τη διαδικασία και το Νοέμβριο του 2008 (μετά από τετράχρονο αγώνα και στην Ιταλία) κηρύσσεται εκτελεστή η απόφαση της Λιβαδειάς στην ευρωπαϊκή αυτή χώρα.

Η Γερμανία προσφεύγει στη Χάγη θέτοντας το ερώτημα κατά πόσον η Ιταλία έπραξε νόμιμα αναγνωρίζοντας στους κατοίκους του Διστόμου το δικαίωμα να αποζημιωθούν από τα περιουσιακά στοιχεία της Γερμανίας στην Ιταλία. Η Γερμανία ζητά να αναγνωριστεί το προνόμιο της ετεροδικίας σε δίκες που αφορούν αποζημιώσεις σε θύματα των ναζιστικών θηριωδιών στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
http://tvxs.gr/news/ellada/xagi-i-italia-parebi-tis-ypoxreoseis-tis?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook&utm_campaign=%CF%84v+%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%B1

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2012

Οι άστεγοι και οι εχθροί της ζωής

Ντύθηκα και κατέβηκα στα γρήγορα. Άστεγοι και κόσμος αλληλέγγυος είχαν μπει στο παρατημένο καφενείο στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Το είχε ένα επιχειρηματίας και από όσο ξέρω χρεοκόπησε. Μέσα όλα στην εντέλεια, το μπάρ, τραπέζια και καρέκλες στιβαγμένα. Είχα κάτσει παλιότερα για καφέ . Δεν είναι και άσχημα το μικρό παρκάκι στο πίσω μέρος του κτηρίου και επί της Σόλωνος, εκεί έβαζε τις καρέκλες.

Βρήκα έξω κόσμο μαζεμένο. Λίγοι σκέφτηκα, περίμενα πιο πολλούς. Μέσα σκοτεινά και κάποιοι άνθρωποι να συζητάνε τι θα κάνουν. Βρίσκω και τον @cyllas, τον @coccobily. Έτσι είναι αυτά με τα ψευδώνυμα στο ίντερνετ. Μετά τα χρησιμοποιείς και για ονόματα. Και αυτοί με το κινητό στα χέρια. Το τοίχος της σιωπής των Μ.Μ.Ε. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα παπαγαλάκια στα κανάλια. Μια από τα ίδια. Με τα κινητά στα χέρια και γρήγορο γράψιμο για τα αυτονόητα.

Ανησυχία σε όλους μας. Προβληματισμένος ο κόσμος: “Δεν χωράει άλλους το Ρουφ”, “Μπορεί να έρθουν και εδώ οι μπάτσοι, τι θα κάνουμε”,”Το πρωί πέθανε άλλος ένας”.

Αυτές ήταν οι πρώτες εικόνες, ήχοι και σκέψεις. Κάποια στιγμή μπαίνουμε μέσα με τα παιδιά. Έχει λίγο φως . Κάποιος άστεγος μιλάει, μετά ακόμα ένας. Λένε ότι πλέον δεν πάει άλλο. Επίγει η κατάσταση, δεν τους νοιάζει για τα “πολιτικα και τον Καμίνη”. Πρέπει να βρεθεί λύση. Το κρύο πέρα από λέξεις. Kαι σιγά μην πω ότι καταλαβαίνω. Όχι δεν καταλαβαίνω, κανείς δεν καταλαβαίνει. Μόνο άστεγος μπορεί να “καταλάβει”.

Μας λένε για το παλικάρι που τους πέθανε στα χέρια το πρωί. Ήταν χρηστής, λένε ότι τον μάζεψαν από το δρόμο. Ήταν στα τελευταία, τα πόδια του σάπια. Έχω δει πολλούς, ιδίως εκείνος με το αναπηρικό καροτσάκι στην Ομόνοια και στα Χαυτεία. Πότε δεν μπόρεσα να κοιτάξω στα ίσια τα πόδια του. Ελπίζω να μην ήταν αυτός. Θυμάμαι την φάτσα του. Είναι σαν να τον ξέρω. Τον πήγαν σε 3-4 νοσοκομεία λένε και δεν τον δέχτηκαν. Άγνωστο γιατί. Ένας από τους άστεγους μας λέει : “Τον κράτησα και εγώ στα χέρια μου για δύο-τρείς ώρες. Πήραμε πολλά τηλέφωνα, δεν ερχόταν κανείς.”

Κάποια από τα παιδιά που τρέχουν και βοηθάνε τους άστεγους στο Ρουφ έχουν νεύρα. Ένας αναφέρει ότι τον έπιασε ταχυκαρδία από το νέο του θανάτου. Έτσι είναι. Αν έχεις δει το πρόσωπο..

Λένε πως κάπου είδαν μπάτσους και κλούβες. Αποφασίζω με έναν φίλο να κάνουμε το γύρο του τετραγώνου. Ναι. Έχει έρθει μια επί της Ακαδημίας και άλλη μια έφευγε για κάπου αλλού. Πριν δεν ήταν εκεί. Μπορεί όμως να είναι απλά επειδή εκεί τους βάζουν. Συνηθισμένοι στη περιοχή. Ο στρατός κατοχής είναι μια καθημερινότητα.

Φεύγω προς το παρόν. Είπαν ότι χρειαζόταν κάποια γεύματα για τους αστέγους. Υπάρχουν άνθρωποι που μαγειρεύουν σε κοινωνικές κουζίνες και στέλνουν. Όπως μπορεί ο καθένας και όλοι μαζί.

Γυρίζω σπίτι. Διαδίκτυο. Επείγον ήρθαν τα ΜΑΤ τελικά! Έχουν αποκλείσει την είσοδο και είναι κάποιος κόσμος μέσα. Όταν έφευγα οι άστεγοι είχαν μείνει μόνοι τους μέσα για να συζητήσουν τι θα κάνουν. Αυτοί πρέπει να αποφασίζουν.

Ντύνομαι ξανά και βγαίνω στο δρόμο. Γωνία Σόλωνος και Ιπποκράτους μια κλούβα-λεωφορείο. Δεν το πιστεύω..θα τους εκκενώσουν. θα το κάνουν. Έξω κόσμος αρκετός και έρχονται. Επιτέλους και άλλοι έρχονται. Είμαστε καμιά 150αρια. Παντού διμοιρίες πράσινων. Η πόρτα αποκλεισμένη από μπλε. Τσαμπουκάς από τον επικεφαλής. μιλάει στον ασύρματο για να τον ακούσουν: “Δέχομαι πιέσεις(εννοεί τον κόσμο) αλλά θα προχωρήσω κανονικά”. Μπράβο στρατηγέ Ρόμελ της Σόλωνος. Ακόμα ένας περήφανος στρατηλάτης της ΓΑΔΑ ετοιμάζεται να τιμήσει τον ελληνικό πολιτισμό. Η επιχείρηση ξεκινά. Οι μπάτσοι δίνουν σπρωξιές με τις ασπίδες . Κάποιοι χτυπούν. Αντεγκλήσεις. Συνθήματα. Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών. Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών.”

Μας κυκλώνουν από παντού πράσινοι. Έρχονται να βγάλουν τους άστεγους. Ο Καμίνης έχει κάνει μήνυση. Και όμως θα το κάνουν. θα προσαγάγουν άστεγους.

Ξεκινάνε. Ολόκληρη επιχείρηση τσίρκο με πάνω από τέσσερεις διμοιρίες που βγάζουν σταδιακά από μέσα..15 ανθρώπους. Σκέτο τσίρκο. Βρισίδια και φωνές. Ο κόσμος βρίζει. Κάποιοι δολοφόνοι των ΜΑΤ φαίνονται εκνευρισμένοι. Ο κόσμος φωνάζει “άστεγοι¨”άστεγοι”. Ξελαρυγγιαζόμαστε.”Τι εντολές εκτελείτε”,”ρε είναι άστεγοι”..! Σταματά η κίνηση στην Σόλωνος. Ο κόσμος από τα αμαξιά κοιτάει. Πολλοί φωνάζουν στον κόσμο στα αμάξια :”τι τους κοιτάτε ρε, ο Καμίνης συλλαμβάνει άστεγους”.

Ένας μπάτσος λέει να ανεβούμε στο πεζοδρόμιο. Φυσικά αρνούμαστε. Και άλλοι πράσινοι κινούναι απειλητικά. Κάποιοι κάνουν και καλά ότι ορμούν για ψάρωμα. Το “αδιανόητο” όπως πάντα.. συμβαίνει: Ένας δολοφόνος των ΜΑΤ ειρωνεύεται τους άστεγους και κάνει χειρονομίες προς το πλήθος. Βροχή από χριστοπαναγίες από τον κόσμο. Tους έχουν βάλει στη κλούβα και φεύγουν. Ο κόσμος συζητά σε πηγαδάκια τι να κάνει. Πέφτει η ιδέα για πορεία στο ΑΤ Εξαρχείων. Εκεί τους πάνε.

Ξεκινάμε.Σόλωνος, Χαριλάου Τρικούπη, Καλιδρομίου. θα μείνουμε αρκετή ώρα έξω από το Α.Τ. Εξαρχείων. Πληροφορίες λένε ότι μεθοδεύεται η απεμπλοκή του Καμίνη από την ιστορία. Αν τους κατηγορήσουν για “διακεκριμένη φθορά” είναι αυτόφωρο και σημαίνει ότι αυτεπαγγέλτως κινήθηκε ο εισαγγελέας. Ο Καμίνης στην “απ΄’εξω.”

Γυρίζω σπίτι. Στο ίντερνετ χαμός. Κάποια παπαγαλάκια από τα κανάλια ισχυρίζονται λέει ότι δεν υπήρχαν άστεγοι. Εμείς δεν τους κάνουμε για μαρτυρες. Γιατί άλλωστε. Αφού παίρνουν το ρεπορτάζ από τη ΓΑΔΑ στα γραφεία τους. Έτσι γίνεται το παιχνίδι.

Δεν είμαι αντικειμενικός. Δεν είμαι επαγγελματίας ρεπόρτερ. Ήμουν εκεί γιατί με χρειαζόταν άνθρωποι. ήμουν εκεί γιατί ήμουν αλληλέγγυος. ήμουν εκεί γιατί ζω σε μια γειτονιά με ιστορία, τα Εξάρχεια. Ήμουν εκεί γιατί έχω θέρμανση στο σπίτι και κάποιοι άλλοι πεθαίνουν.

Δεν δέχομαι απο κανέναν παπαγάλο είτε δημοσιογράφο είτε πολιτικό να λέει πως δεν έπρεπε να ήμουν εκεί. Πως οι άνθρωποι είναι παράνομοι όταν θέλουν φαι, στέγαση και περίλθαψη.

Σήμερα γνώρισα ανθρώπους περήφανους, αξιοπρεπέστατους οι οποίοι διεκδίκησαν το ανθρώπινο δικαίωμα στην στέγαση. Άστεγοι στο δρόμο που σήμερα το πρωί πέθανε χρήστης στα χέρια τους στο Ρουφ από σηψαιμία επειδή κανένα νοσοκομείο δεν τον δέχτηκε. Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στη ΓΑΔΑ κατηγορούμενοι για “κλοπή ρεύματος από τη ΔΕΗ” και για “διακεκριμένη φθορά”, από τον Καμίνη και το σύστημα που του κάνει πλάτες για να τον αναδείξει σε νέο πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Ο Καμίνης από σήμερα δεν είναι ούτε καπιταλιστής, ούτε πολιτικός, ούτε δήμαρχος ούτε τίποτα.
Είναι εχθρός της ζωής -και ως τέτοιος- θα πρέπει κατά την ταπεινή μου άποψη να αντιμετωπίζεται από οποιονδήποτε λογικό άνθρωπο που μένει Αθήνα. Παρέα δηλαδή με τους Νεοναζί του Μιχαλολιάκου, τα παπαγαλάκια των καναλιών που έλεγαν ότι δεν υπήρχαν άστεγοι συλληφθέντες και το δολοφόνο των ΜΑΤ που ειρωνεύτηκε τους άστεγους όταν τους πήγαιναν στη κλούβα.

Εχθροί της ζωής.

risinggalaxy

υστερόγραφο:

Ιδού πως παίζεται το παιχνίδι με τους “δημοσιογράφους”:

Aς σημειωθεί ότι γίνεται παραλληλισμός με τα γεγονότα της Υπατίας πέρισυ. Πολλοί ήταν αυτοί που έλεγαν τότε, ότι αύριο μεθαύριο θα λένε και για Έλληνες ότι έλεγαν για τους μετανάστες, οι διάφοροι “δημοσιογράφοι” και ακροδεξιοί. Ορίστε λοιπόν:

Είσαι φτωχός; Είσαι αλληλέγγυος και βοηθάς; Δεν δικαιούσαι να ομιλείς. Μιλάει το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο τώρα. Σκασμός.

Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2012

Τα ονόματα των εμφιαλωμένων νερών με εξασθενές χρώμιο

Στη δημοσιότητα έδωσαν οι Οικολόγοι Πράσινοι, τα ονόματα των εταιρειών εμφιαλωμένων νερών στα οποία, σύμφωνα με μετρήσεις που έκαναν με δική τους πρωτοβουλία, εντοπίστηκαν υψηλές συγκεντρώσεις του άκρως τοξικού εξασθενούς χρωμίου.

Όπως αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους προέβησαν στη γνωστοποίηση των εταιρειών γιατί αν και τα στοιχεία βρίσκονται από τις 23 Δεκεμβρίου στη διάθεση του υπουργού Υγείας Ανδρέα Λοβέρδου δεν ασχολήθηκε, όπως λένε, με το θέμα.

Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνουν «τη στιγμή, όπου η πολιτεία δεν αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις που της αναλογούν, εμείς δεν μπορούμε να κρατήσουμε μυστικά τα αποτελέσματα των δικών μας, έστω μη εξαντλητικών, ερευνών».

Οι Οικολόγοι Πράσινοι ανέθεσαν σε ιδιωτικό εργαστήριο την εξέταση 9 εμφιαλωμένων νερών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι πρόβλημα εντοπίστηκε στο εμφιαλωμένο νερό 3 εταιρειών. Σε μια μάλιστα περίπτωση η συγκέντρωση εξασθενούς χρωμίου ήταν 22ppb «χίλιες φορές υψηλότερη από το στόχο ασφαλείας της ανθρώπινης υγείας (0,02 ppb) που έθεσε τον Ιούλιο η Υπηρεσία Περιβαλλοντικής Προστασίας στην Καλιφόρνια και δέκα φορές υψηλότερη από το όριο των 2ppb που έθεσε η πρόσφατη δικαστική απόφαση του Πρωτοδικείου Χαλκίδας αποκλειστικά και μόνον όμως για τον πρώην Δήμο Μεσσαπίας».

Στην ανακοίνωση επισημαίνεται πάντως ότι η έρευνα δεν ήταν εξαντλητική καθώς και ότι «όλες οι μάρκες (και αυτές που βρέθηκαν θετικές στο εξασθενές) βρίσκονται εντός των υφιστάμενων ορίων για ολικό χρώμιο (50ppb), συνεπώς η κυκλοφορία τους είναι νόμιμη».

Το θέμα του εξασθενούς χρωμίου έθεσε πρόσφατα και ο ΕΦΕΤ, ο οποίος με ανακοίνωσή υπογράμμισε ότι αναγνωρίζει τον κίνδυνο από το εξασθενές χρώμιο στα εμφιαλωμένα και την ανάγκη θεσμοθέτησης ορίου, αλλά παράλληλα ξεκαθάρισε πως τέτοιους ελέγχους δεν ενεργεί.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι ευελπιστούν ότι με την δημοσιοποίηση των στοιχείων το Υπουργείο Υγείας θα προβεί σε άμεσους ελέγχους σε όλα τα εμφιαλωμένα νερά της χώρας καθώς και σε θέσπιση πανελλαδικού διακριτού ορίου για το εξασθενές χρώμιο για όλα τα νερά δημόσια χρήσης στα όρια του ανιχνεύσιμου».

http://topontiki.gr/article/29380

Αν δεις καράβι στο βουνό, μουνί θα το 'χει σύρει.

ΦΟΥΛ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ!!!

Έρχονται χοντρές κλωτσιές και κάνουμε και καμιά κωλοτούμπα μας και γλυτώσουμε...

Άννα Αντουανέττα

Δεν έχουν ψωμί να φάνε;;;;
Και γιατί δεν τρώνε ένα μικρογεύμα δημητριακών;

Ένα "φορμάτ" είναι ρε παιδιά!, του Γιάννη Μακριδάκη

Δέκα γενιές μαστόροι πίσω μου κι εγώ γίνηκα καλαμαράς.
Ούτε καν καλαμαράς, κουμπιά πατούσα όλη μέρα.
Φύγε από τη γη, από τη φτώχεια, να πας να γίνεις καπετάνιος, έλεγε ο συχωρεμένος ο παππούς μου στον γιο του, τον πατέρα μου, σήκω φύγε από το χωριό, να μπαρκάρεις, να βγάλεις χρήμα μπόλικο, να κάμεις κι ένα σπίτι καλό στην πολιτεία, να μη φας τη ζωή σου απάνω στα βουνά όπως εγώ, βλέπεις τι τραβώ για να σας θρέψω.
Και πήγε κι έγινε καπετάνιος. Και έβγαλε όλη τη ζωή του μες στη θάλασσα, μα έκαμε σπίτι καλό και είχε άνεση οικονομική, έκαμε και παιδιά, και όχι μόνο τα 'θρεψε μα τους κουβαλούσε κι όλα τα καλά, τα πιο σύγχρονα επιτεύγματα της τεχνολογίας. Ιδίως σαν ξεμπαρκάριζε από Ιαπωνία ή Σιγκαπούρη.
Να πας να σπουδάσεις, μου λεγε εμένα, να γίνεις άνθρωπος, να μην καταντήσεις σαν κι εμένα, μακριά από τη θάλασσα, μακριά, να μάθεις μια επιστήμη και να 'χεις δουλειά στεριανή καλή, να βλέπεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου κάθε μέρα, όχι όπως εγώ, μία φορά στον χρόνο, έτσι μου λεγε. Και πήγα κι εγώ και σπούδασα. Έγινα προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Κι έπιασα ύστερα δουλειά σε εταιρία μεγάλη.
Μακριά από τη γη ο ένας, μακριά από τη θάλασσα ο άλλος, να η κατάντια μου.
Δεν το είχα καταλάβει διόλου στο ξεκίνημα, αλλιώς μού είχανε περάσει τη ζωή μες στον σκληρό μου δίσκο βλέπεις. Μα ύστερα από δυο χρόνια δουλειάς, με καλές αποδοχές δε λέω, αλλά νύχτα με νύχτα στο γραφείο μπροστά στην οθόνη, απόκαμα. Τα 'βαλα κάτω ένα βράδυ. Σκλάβος ένιωθα. Νοικιασμένος στην επιχείρηση, με άδεια ένα μήνα κάθε χρόνο σαν φυλακισμένος. Δίχως να έχω χρόνο προσωπικό για να ασκώ ούτε την τέχνη μου τη ζωγραφική που μ' άρεσε από μικρό παιδί κι όταν έλεγα πως θα γίνω ζωγράφος άστραφτε και βροντούσε ο πατέρας και μου λεγε πως θα πεθάνω στην ψάθα σαν όλους τους. Και πως να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά, σκέφτηκα, να τα βλέπεις πότε; Τη νύχτα που θα κοιμούνται;
Έκατσα λοιπόν τότε, στα εικοσιεφτά μου χρόνια, το θυμάμαι σαν τώρα που 'μαι σαράντα, και το λογάριασα το πράγμα σαν μορφωμένος και γραμματιζούμενος που είχα γίνει πια. Και κατέληξα πως όσα και να βγάζω κάθε μήνα, το βιολί αυτό δεν με συμφέρει. Δεν συμφέρει γενικώς. Ποιος και με πόσα θα μου ξεπληρώσει εμένα τη ζωή που δεν ζω επειδή νοίκιασα το τομάρι μου, έστω και με όρους ευνοϊκούς, για να βγάζω λεφτά; Λεφτά που είμαι αναγκασμένος να τα δίνω πίσω από κει που τα πήρα, έτσι ώστε να αγοράζω την τροφή, τη διασκέδαση και τη ζωή μου όλη; Ποιος θα μου ξεπληρώσει τη χαμένη μου ελευθερία, τον πρωινό μου ύπνο που πάει χαράμι, τις νύχτες μου που σέρνομαι και δεν είμαι εις θέση ούτε να μιλήσω σε άνθρωπο μονάχα αποβλακώνομαι με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση και βλέπω διαφημίσεις, τις ώρες της μιας και μοναδικής ζωής μου που περνάνε μπρος σε μια οθόνη υπολογιστή; Να πάω να νοικιαστώ αλλού, σκέφτηκα στην αρχή άτολμα. Με λιγότερη δουλειά και λιγότερες αποδοχές. Πάλι δεν με συμφέρει διότι θα χάσω κι αυτά που έμαθα να έχω, και πάλι δέσμιος θα μαι. Να μπω στο δημόσιο, ψέλλισα κατόπιν. Είναι κι αυτό μια πρόταση. Μόνιμος ο εκμισθωτής μου, δίχως πολλές πολλές απαιτήσεις και με νοίκι σταθερό βρέξει χιονίσει.
Μα γιατί; Υπάρχει κάνας λόγος; Αφού όσα και να με πληρώνουν, εγώ τους τα επιστρέφω, είτε για τις ανάγκες μου είτε για τις επιθυμίες, που τις πιο πολλές από αυτές μού τις δημιουργούν οι ίδιοι για να μου τα πάρουν πίσω.
Κατέληξα λοιπόν πως δεν συμφέρει να δουλεύεις για να ζήσεις. Δεν συμφέρει καθόλου. Είναι η πιο οφθαλμοφανώς ασύμφορη συμφωνία την οποίαν όμως, παραδόξως, συνάπτουν με περισσή ευκολία στην ζωή τους οι άνθρωποι γύρω μου διότι έτσι τους μάθανε οι μεγαλύτεροί τους, αυτά τους περάσανε μες στον σκληρό τους δίσκο ως βασικά δεδομένα. Κι ύστερα γκρινιάζουν και περνούν μια ζωή μίζερη ακόμα κι αν, λένε, πως τους αρέσει και τους γεμίζει η δουλειά που κάνουνε. Βαυκαλίζονται κι εγώ τους θεωρούσα ευτυχείς όσους, λίγους, τέτοιους γνώριζα. Το πήρα χαμπάρι κι αυτό κατόπιν. Σαν τα παράτησα όλα. Σαν πήγα στον προϊστάμενο και παραιτήθηκα, μάζεψα ένα πρωί τα υπάρχοντά μου κι έφυγα, γύρισα πίσω δυο γενιές, να ξαναζήσω στο παλιό κι ερειπωμένο σχεδόν σπίτι του παππού μου στο χωριό. Όλοι μου λέγανε τότε πως είμαι τυχερός που έφυγα από την πόλη. Μα που την είδανε την τύχη; Αφού κάθισα και σκέφτηκα. Τα πήρα από την αρχή και είδα πως το σύστημά μου είχε κολλήσει και πήγαινε ντουγρού προς το αδιέξοδο. Το πήρα απόφαση κι έκανα ένα μεγαλοπρεπές φορμάτ. Ξέρω από υπολογιστές, ευτυχώς. Κράτησα ό,τι πληροφορία θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμη απ' όσες είχα αποθηκεύσει στον σκληρό μου μέχρι εκείνη τη στιγμή, πάτησα το κουμπί κι εξαφάνισα το σύστημα που με είχε γαλουχήσει. Ύστερα εγκατέστησα ένα καινούριο. Δηλαδή το παλαιότερο, εκείνο που είχε ο παππούς μου, αλλά με βελτιώσεις σύγχρονες. Και βρήκα την υγειά μου.
Μονάχα ο πατέρας μου πήγε να σκάσει. Είδα κι έπαθα να σε σπουδάσω, να πας μπροστά στη ζωή σου κι εσύ τα παρατάς όλα και γυρίζεις πίσω; Αντί να προοδεύεις γίνεσαι οπισθοδρομικός; Τι θα πει ο κόσμος; Μάλλον αυτό τον ένοιαξε περισσότερο.
Εγώ όμως δεν άκουγα τίποτα απ' αυτά. Εϊχα κάνει πλέον το φορμάτ και όσα έλεγε δεν μου ήταν πληροφορίες αναγνωρίσιμες πια. Κι έφυγα. Πήγα και βρήκα την υγειά μου και τη λευτεριά μου. Βρήκα και τους σπόρους που φύτευε στους κήπους ο παππούς και τους φύλαγε μέσα σ' ένα ντουλάπι ξύλινο στον βορινό τοίχο. Κι απελευθερώθηκα από τη νοικιασμένη εργασία, άρχισα να ζω παράλληλα με την οργανωμένη κοινωνία, σαν πουλί, σαν Κότσυφας, σε ένα άλλο σύμπαν, πιο αληθινό, που έχει ελάχιστα σημεία τομής με το προηγούμενο που ζούσα ως άτομο. Δεν περιμένω πια να μου δώσουνε χαρτιά κάθε τέλος του μήνα για να πάω να τα κάνω τρόφιμα, ποτά και θεάματα.
Έχω τα πάντα. Το τραπέζι μου χειμώνα καλοκαίρι γεμάτο, το κελάρι φίσκα, τα θεάματα και τα ακούσματα κάθε μέρα σ' όλη την πλάση γύρω μου μοναδικά κι ανεπανάληπτα. Άσε που, από τότε που επέστρεψα, ξεκίνησα και να ζωγραφίζω. Λευτερώθηκε η ψυχή μου, βρήκε τον δρόμο της. Και κατεβαίνω μια φορά στο τόσο στην πόλη και τα κάνω έκθεση τα έργα μου. Βγάζω ένα χαρτζιλίκι απ' αυτά για να πληρώνω όσα, ελάχιστα πια, με συνδέουνε ακόμα με τον "πολιτισμό".

Και ξαφνικά τσουπ, δεκατόσα χρόνια μετά, να η οικονομική κρίση. Τώρα την είδες ρε πατέρα; Το αδιέξοδο που με τάιζες τόσα χρόνια και μάλιστα με το ιδρώτα σου μέσα στους σκυλοπνίχτες που μπαρκάριζες, δεν το είχες πάρει χαμπάρι ποτέ;
Τώρα μου λένε, κι ο πατέρας μου μαζί με όλους, πως έκανα την πιο καλή κίνηση τότε που έφυγα κι επέστρεψα στη γη. Και πως είμαι πολύ τυχερός που το είδα και πιο πολύ που το τόλμησα. Μα πάλι τυχερός; Πάλι στην τύχη τα ρίχνουνε όλα; Γι αυτό ίσως κάθονται ατάραχοι και βλέπουνε την καταστροφή να έρχεται. Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό το κακό που συμβαίνει στους ανθρώπους. Ένα φορμάτ είναι ρε παιδιά, μονάχα ένα φορμάτ.

Κότσυφας
πρώην προγραμματιστής η/υ

Για την αντιγραφή
Γιάννης Μακριδάκης

Από το 69 στο 99

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Οι λύκοι της πραγματικότητας και το τέλος του lifestyle.

Φωτό: Σπύρος Στάβερης

Η ανόητη κότα της ματαιοδοξίας γέννησε τα πολύχρωμα αυγά του lifestyle ή αυτά έκαναν τις κότες που νόμιζαν ότι φτερούγιζαν σε μια Ελλάδα με Λουί Βιτόν και κομμωτήρια;

Ο Λάκης Γαβαλάς σίγουρα θα έχει αρκετό χρόνο για να σκεφτεί το ερώτημα στην ησυχία του κελιού του. «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή», διαφήμιζε τη δεκαετία του ‘90 το ΚΛΙΚ. Το δημιούργημα του Πέτρου Κωστόπουλου μόλις είχε αρχίσει να την κάνει ενδιαφέρουσα με εξώφυλλα του κώλου. Η χώρα μόλις μάθαινε το ιλουστρασιόν, το μαύρο Johnnie και το πούρο. Το ΠΑΣΟΚ τότε ήταν ακόμη εδώ, μοίραζε επιδοτήσεις, δημιουργούσε τους πολιτικά νεόπλουτους κι έκοβε δειλά δειλά το μουστάκι για να εναρμονιστεί με τα τηλεοπτικά πρότυπα της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Το lifestyle έραβε τα νέα κοστούμια της πολιτικής. Άνετα, μαρκάτα και κυρίως χωρίς πολλά ενοχικά σύνδρομα. Τα τυπογραφεία των περιοδικών τύπωναν τα μάνιουαλ της ζωής. Πώς έπρεπε να είναι. Απροβλημάτιστη, με την αυθαιρεσία του προσωπικού «θέλω», με την ελαφρότητα της «μη ευθύνης».

Το ξεχειλωμένο όραμα της Μεταπολίτευσης μετασχηματιζόταν επιτυχώς σε ονείρωξη του πνευματικού αυνάνα.

Κανένας δεν είχε ευθύνη για τίποτα. Μόνο για να περνάει καλά. Ένα τσούρμο καλοπερασάκηδες, αυτάρεσκοι και υπερφίαλοι, ανακηρύχτηκαν σούφι του προσκυνηματικού ωχαδερφισμού. Δεν ήταν ούτε με την εξουσία, ούτε ενάντιά της. Ήταν το νέο σύστημα. Ευχάριστα απολίτικο, προκλητικά απροβλημάτιστο κι επιτακτικό. Η ζωή έπρεπε απλώς ν’ αποφασίσει ανάμεσα στις συνταγές για τον κλειτοριδικό ή τον κολπικό οργασμό, ανάμεσα στα in μανικετόκουμπα ή το μέγεθος της προσθετικής.

Έστησε πασαρέλες παντού, άνοιξε σαμπάνιες και στο τέλος ανακύκλωσε τα μπουκάλια, φτιάχνοντας σενάριο ταινίας για Τζούλιες. Το lifestyle υπέγραφε επιταγές, συμβόλαια, πιστοποιητικά αξίας και τελικώς το μέλλον. Είκοσι χρόνια, όμως, μετά την εποχή ΚΛΙΚ, η ζωή κάνει τα δικά της κλικ. Το «τίποτα» που έγινε νούμερα βρέθηκε αντιμέτωπο με τα νούμερα των ανοιχτών λογαριασμών. Η κρίση, οι εταιρείες που δεν άντεξαν να πληρώνουν τα κότερα και τις βίλες, ο σοκαρισμένος κόσμος που δεν μπορούσε πια να καταναλώνει τον κομπασμό ως σοφία.

Στις σελίδες των συνταγών ζωής του lifestyle οι μέντορές του δεν κατάφεραν να βρουν καμιά για να τους σώσει.

Ο Πέτρος βρέθηκε απέναντι στους λύκους της σκληρής πραγματικότητας. Και το 69 των γυαλιστερών περιοδικών αντικαταστάθηκε από το 99 του μουντού πτωχευτικού κώδικα. Φτωχοί οι ήρωες των εφηβικών χρόνων; Όχι ακριβώς.

Στην Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες φτωχές εταιρείες με πλούσιους ιδιοκτήτες. Θα επιβιώσουν. Αλλά ίσως είναι καταδικασμένοι τα επόμενα χρόνια ν’ ανακαλύπτουν συνεχώς πως δεν ήταν τόσο σπουδαίοι όσο πίστευαν. Ξεφυλλίζοντας παλιά, ηλεκτρονικά μάλλον, άλμπουμ φωτογραφιών. Σε αυτό θα διαφέρουν τουλάχιστον από τον Ζάχο Χατζηφωτίου. Το lifestyle στην Ελλάδα μπορεί να κινήθηκε με όχημα την ανοησία, αλλά δεν υπηρετήθηκε από ανόητους. Αυτό που θέλουν να πιστεύουν οι πρωταγωνιστές του είναι πως ατύχησαν, γιατί η Ελλάδα δεν είχε Χόλιγουντ αλλά το Βλαχόλιγουντ που οι ίδιοι δημιούργησαν και υπερεκτίμησαν.

Δεν θα παραδεχτούν ποτέ πως υπηρέτησαν το σύστημα που τους χρησιμοποίησε ως πολιορκητικό κριό. Το σύστημα που παρουσίασε τον καταναλωτισμό ως ευτυχία και τη ζωή ως ένα πεδίο όπου η αγορά είναι το παν. Σε αυτή την αγορά, εκτός από τη φιλοδοξία τους, διέθεσαν και ανθρώπους τους οποίους κατάφεραν να πείσουν.

Όχι, ούτε η ζωή, ούτε η πορεία τους έχει την απολιτίκ ερμηνεία που εμφάνιζαν ως συνταγή. Έκαναν πολιτική.

Εφαρμόζοντας το photoshop των εξωφύλλων τους στην εικόνα της πραγματικότητας.

Το χειρότερο είναι πως αυτή τους η θεώρηση, η πίστη, τους κρατά τραγικά εκτός πραγματικότητας. Επιστρατεύουν την εικονικότητα απέναντι σε αυτό που βαφτίζουν κακό όνειρο.

Σε ένα από τα τελευταία του άρθρα ο Πέτρος Κωστόπουλος γράφει: «Λίγη αισιοδοξία, λίγο όνειρο και η ομάδα είναι τα καλύτερα αντιβιοτικά στην κρίση». Κοίτα να δεις που οι απλήρωτοι εργαζόμενοι θέλουν και λεφτά για να ζήσουν.

http://www.lifo.gr/mag/columns/4575

όταν τα έλεγε η φίλη σας αυτά -αλλά και άλλοι- όταν τα φώναζε το 1985 την λέγατε αξούριστη κνίτισσα , όταν τα ούρλιαζε το 1995 τη λέγατε ξενέρωτη, όταν τα ξανάλεγε το 2005 τη λέγατε Κασσάνδρα
χειροκροτείστε τώρα όλοι μαζί τον πράγματι εξαιρετικό κο Βαξεβάνη ,που όμως, τα λέει εκ τών υστέρων